Mijn eigen weg naar herstel

Grenzen aangeven was lange tijd niet vanzelfsprekend. Sterker nog, ik voelde vaak niet waar mijn grens lag. Zonder het te beseffen paste ik me gemakkelijk aan en ging ik regelmatig over mijn eigen grenzen heen — zowel privé als professioneel.

Geleidelijk stapelden spanning en vermoeidheid zich op. Mijn lichaam gaf signalen, maar ik had niet geleerd om ernaar te luisteren. Zelfzorg stond niet in mijn woordenboek. Ik raakte overbelast en uitgeput, en merkte dat wat me vroeger energie gaf, me steeds minder raakte.

Het werd duidelijk dat het anders moest.

Wat volgde was geen snelle oplossing, maar een proces van vertragen. Leren toelaten wat er was, zonder ertegen te vechten. Opnieuw leren voelen, mijn grenzen en noden ontdekken en stap voor stap andere keuzes maken.

Via craniosacraal therapie en lichaamsgerichte oefeningen groeide mijn lichaamsbewustzijn. Ik leerde signalen beter herkennen en subtieler aanvoelen wat wel en niet goed voor mij was. Tegelijk groeide het besef hoe essentieel zelfzorg is — niet als iets extra, maar als basis.

Vandaag neem ik deze ervaring mee in mijn werk, als een stille achtergrond die me helpt om met meer begrip, zachtheid en afstemming te begeleiden. Ik weet hoe het voelt om altijd ‘aan’ te staan, om signalen te missen of te negeren — en hoe waardevol het is wanneer er opnieuw ruimte ontstaat voor rust, herstel en evenwicht.

Sinds 1998 ben ik zelfstandig logopediste en sinds 2008 werk ik daarbij ook in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik verdiepte mij in craniosacraal therapie via opleidingen in Antwerpen en aan de Peirsman Cranio Sacraal Academie in Bussum (Nederland). Daarnaast blijf ik mij verder ontwikkelen in het ondersteunen van het zenuwstelsel, onder andere via inzichten vanuit de polyvagaal theorie, ademhalingstechnieken, meditatie en yoga. Mijn professionele achtergrond en mijn persoonlijke weg naar herstel komen samen in de manier waarop ik vandaag begeleid.